Dag 8 – Kia Ora

Technisch gezien 2 woorden, maar niet in de nederlandse vertaling.

En anders zet ik er wel Maori boven dat in het nederlands dan weer zoiets betekend als “volk van het land van de lange witte wolk”.

Wij dus onderweg naar Tamaki, het maori dorp, onder de bezielende leiding van Davey de chauffeur. Davey’s (geen vrouw, wel maori) heeft de taak om bus in te prenten dat het toch wel ‘echt’ is waar we naar toe gaan. Het is dan ook essentieel dat we wat zaken gaan leren zodat we onze gastheren met respect kunnen gaan behandelen.

Eerst maar eens wat woordjes oefenen:

  • kiejora – hallo, dag, dank, en nog een stuk of wat betekenissen
  • kahpai (auto, taart) – goed
  • aai – ja
  • en ook heel belangrijk: pakki pakki – klappen, applaus

Dan moet er noch een ‘chief’ gekozen worden uit de bus. Want zo werkt dat bij maori, er moet een baas zijn. Een van de taken is dat je vooraan mag staan bij de Haka, en dan je lachen moet houden als ze voor je komen staan en hun tong gaan uitsteken.

Tonny vindt dat wel een geschikte rol voor mij. En inderdaad denk ik dat dat wel een paar mooie foto’s kan opleveren voor het thuisfront. Gelukkig heb ik folder goed doorgelezen en tussen de regels door staat er dat je ook de rest van de avond de sjaak bent met allerlei activiteiten. Dus als niemand zich vrijwillig aanbiedt gaat Davey iemand aanwijzen. Ik maak me zo klein mogelijk, en jawel hoor, de fransman in de stoel voor mij is de Jacques.

Jacques heet Philippe en hij spreekt geen woord engels, probeer dan maar eens in je beste maorengels uit te leggen hoe het ontmoetingsritueel gaat en wat je allemaal wel en niet hoort te doen als ‘chief’. Helaas is zijn dochter er ook bij, en die kan tijdens het oefenen Philippe redelijk duidelijk maken dat je twee keer de neuzen tegen elkaar tikt als groet.

Inmiddels zij we aangekomen bij het dorp en met nog drie andere busladingen toeristen wachten we op wat komen gaat. Er loop nog een jong ventje rond die alle busbazen nog maar eens op het hart drukt om stil te blijven staan, en niet te lachen, zelfs niet glimlachen, en vooral niet je tong uitsteken want dat is allemaal zeer respectloos. De krijgers zouden wel eens boos kunnen worden. Foto’s maken en filmen mag natuurlijk wel volop, as je maar stil staat.

Nog even wachten en daar komen ze dan. Zes krijgers in hun waka. Een waka is van origine een boot, maar sinds de europese invasie ook een trein, een auto, een vliegtuig, dit terzijde.

De openings ceremonie is zeer indrukwekkend, ze staan toch vlak voor je in je gezicht te schreeuwen en met speren te zwaaien. Ik heb namelijk besloten dat ik wel goed mijn lachen kan houden en ik sta vooraan vlak achter de buschief.

Nadat er handjes geschud zijn en neuzen tegen elkaar getikt, mogen we eindelijk door de poort het dorp in. Hier staan twee krijgers te poseren waar je mee op de foto kunt, en doen er wat maori vrouwen oud-nieuwzeeuwse spelletjes. Helaas regent het en ze houden het snel voor gezien. Snel naar de overkapping waar het voedsel al vier uur ligt te garen in een kuil met hete lavastenen en natte doeken er over heen.
;

wp-1480219341756.jpg

Hier houdt de maori chief een toespraak over de geschiedenis en cultuur van de Maori. Zijn er nog vragen? Ja, zegt Tonny: ‘Waarom heeft jullie taal geen ‘s’ klanken?’. ‘Nou eh, vroeger hè, toen eh, Polynesie en zo hè, weet je. Misschien ook soms wel, toch’. ‘Goede vraag, we gaan nu snel naar het dorpshuis voor een show.’

In het theatertje krijgen we onder andere weer een haka voor ons kiezen waarbij me een hele stoere en een hele grote dikke krijger opvallen. Die twee waren buiten bij het welkomsritueel ook al aardig imposant. Helaas zijn het ook precies die twee die gitaar gaan spelen en een lullig liefdesliedje gaan staan zingen. Ik begin nu wel heel erg te twijfelen of we dat authentieke wel zo serieus moeten nemen. Tijdens het traditionele ‘hangi’ diner is het wel heel duidelijk, het is toch gewoon een geldmachine. Toch? Of zit er toch een kern van oprechtheid in?

In ieder geval was het absoluut de moeite waard, en op de terugweg worden we vermaakt door onze Davey. We mogen allemaal ook een liedje zingen uit ons land van herkomst. Wij doen net alsof we niet uit Italië komen, en tegen de de tijd dat het echt krap wordt en bijna iedereen geweest is en ‘De Kaapren Varen’ bijna door de bus schalt worden we geredt door Davey zelf.

Hij zingt ‘ The weels of the bus go round and round’ en even later kondigt hij zijn favoriete Elvis nummer aan: ‘ She’ll be coming round the mountains’. We gaan een keer of zes de rotonde rond tot het lied klaar is, en misselijk leggen we de laatste kilometer af naar het centrum.

‘Kia Ora’, zegt Davey. ‘ Haere ra’ , zeggen wij in ons beste maori’s. dat is toch ongeveer hetzelfde?.

‘Nee’ zegt Davey, ‘Dat betekend goodbye’.

‘Ja maar, het betekent toch tot ziens ofzo’ beginnen wij voorzichtig. Weet je wat, laat ook maar, we gaan beter bier drinken in de kroeg….

Onderweg terug naar de stad laat ik even zien wat ik vandaag geleerd heb.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.