Dag 16 – Gloeiwurm

Picton

We blijven dus vandaag hier op de camping want de was moet gedaan. En de haren gewassen. En de bus uitgemest. Alle folders van het Noordereiland op een hoop in een hoek.

Terwijl Tonny lekker met wasknijpers in de weer is schrijf ik nog een blogje want ik loop goed achter vindt het meelezend publiek.

Ik begin ook te puzzelen obver een route langs alle dingen-die-je-gezien-en-gedaan-moet-hebben-op-het-zuidereiland. Ik begin me een beetje zorgen te maken want dat is dus niet te doen in nog maar anderhalve week. Wat een afstanden. En dan staan we hier ook nog eens een hele dag stil.

Spoilers: Een paar dagen later realiseer ik me dat het ongeveer hetzelfde is als: een berg bekijken in de Pyreneeën, dan even een Besneeuwde berg in Oostenrijk, een fjordje of wat in Noorwegen, en willen we de Big Ben en/of de Eiffeltoren ook nog even zien? Maar dat later pas, ik schrijf dit namelijk op donderdag, 5 dagen later met heel wat meer kennis van zuid kiwise zaken.

Dus ik wordt licht nerveus, hebben we te rustig aan gedaan op dat Noordereiland? Of is het ‘middle-of-nowhere’ vrees, kan ik hier wel een ierse pub vinden?

Ton gaat op zoek naar een supermarkt, en ik upload de laatste foto’s van het Noorden, je weet maar nooit wanner dat ooit weer kan. Die bloggies schrijven komt wel een keer. denk ik…

Als het huishouden weer op orde is gaan we de buurt eens verkennen. Vlak achter de camping vinden we een berg met een bord emt een pijl: Glow Worms. Kijk, dat is handig, die gaan we onthouden voor als het donker is. En Gratis. Kunnen ze in het Noorden nog wat van leren.
We vinden ook nog een paadje aan de andere kant van de camping, verstopt achter een klein hekje, langs de spoorbaan. Lijkt richting het dorp te gaan, dus we gaan op pad. We pakken nog even een geocache mee, voordst ik op het heldere idee kom om eerst maar eens terug te gaan om vroeg te gaan eten. We moeten daarna toch naar het dorp, dus dit pad komt straks wel.

Weer op de camping treffen we een Maori-achtig type aan die we er eerst van verdachten dat die de hele bus wil leegroven, maar zo zien ze er nou eenmaal uit. Deze blijkt ook heel vriendelijk te zijn en vertelt ons van een pad achter de camping met een hekje van staal, waardoor je veel eerder in het dorp bent. Ja dank u beleeft. In de bus bestudeer ik kaart en inderdaad via de kruip en sluip route scheelt het zeker 50 meter op een hele kilometer voor we bij Seamus bar zijn. (gister zei ik gister per ongelijk Murphy’s, maar dat is de ierse pub in Wellington. Jullie letten niet echt goed op 😀 )

Openbare toiletten, daar moet je het als camperaar natuurlijk van hebben, en in de haven van Picton vinden we versie 3.0. Even een mooi filmpje maken voor de mensen thuis, zet wel het geluid wat harder, anders mis je de 3.0 ervaring.

Vroeg eten betekend ook vroeg in de pub, helaas is er vanavond geen live muziek, en ook mijn engelse kok vrienden komen niet opdagen. Wel een Peer uit Brabant die al maanden in zijn eentje aan het rondtoeren is. De Pictoonse bardame Gina vraagt een mij hoe het nou toch komt dat hij ook Hollander is , maar heel anders klinkt. Ik begin uit te leggen over Nederland, Holland, Zeeland, waar zij naar vernoemt zijn, en veel accenten en Friesland enzo, maar de tong begint al wat moe te worden van de Guinness.

Ik vlucht dus maar weer naar het rookhok. Dit keer geen aanspraak, dus maar weer naar binnen. Peer besluit er vandoor te gaan, en de rest van de avond praten we nog wat met Locals over wat ze persoonlijk meegemaakt hebben tijdens de aardbeving van 2011 in Christchurch. Zijn huis helemaal weg, maar dat was niet erg, wel dat er een heel aantal goede vrienden waren omgekomen.

We krijgen nog wat te proeven van de mixjes die een andere Local speciaal laat maken door Gina, geen idee wat er in zat, maar erg lekker.

Na sluit wordt ik er vakkundig uitgewekt door Gina, en we lopen terug over het geheime bospad. Heel ander verhaal hier. Hier is nacht dus gewoon donker. Lijkt de ardennen wel. Strompelend en struikelend halen we het. Ook omdat ik Tonny een handje mocht geven. Uiteraard besluiten we om dus ook de gloeiwormen te gaan bekijken, dat is namelijk bergop, zonder pad en zo mogelijk nog donkerder. Wel mazzel dat we de route vanmiddag met daglicht al bekeken hadden. Alleen daarom vinden we onze weg naar boven.
En waarempel op de plek waar het bordje staat ‘glow worms’ (vanmiddag dan, nu is er echt geen bordje te zien), zien we lichtjes in de bosjes bij de rotsen. We nemen wat prachtige foto’s en rollend en vallend gaan we weer naar beneden. Hoe mijn kleren er morgen uitzien zien we dan wel weer…

2 Replies to “Dag 16 – Gloeiwurm”

  1. Joke

    Lachen dat bord Erwin! Ik wist niet dat je zou leuk kon schrijven. Bij thuiskomst boek uitgeven? Ben vandaag bij jullie dochter wezen horen en kijken in leiden. Prachtig, heel mooi. Geniet nog ff..

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.