Dag 17 – Wokaway

Picton – Nelson – Mount Hope

Door al die gezelligheid van gister worden we natuurlijk pas ruim na check-out wakker, en ik voel, kutter-de-kut, een oorontsteking aankomen. Dat is niet alleen erg vervelend, maar ook niet te doen in een vliegtuig. Ik wordt dus acuut redelijk chagrijnig. Komt ook de campingbaas nog zeuren dat we héél gauw weg moeten wezen anders heeft ie meer geld nodig. Ik vindt het meteen een 2e klas eikel. Dan maar ergens anders koffie met ontbijt. Maar eerst een handje ibuprofen om de onsteking proberen te remmen.

Via een haarspeld slingerweg lang de kust richting Nelson want daar noord-oost van ligt het Abel Tasman park, dat mag je niet missen schijnt. Onze route langs de fjord ‘Sounds’ is zoals gewoonlijk niet de makkelijkste, maar wel de mooiste, en komt later onverwachts nog van pas.

Na een uurtje bochtjes draaien komen we aan in Havelock en ontbijten we aan een baai. Er is zowaar een beetje bereik hier en ik kijk even op de whatsapp. Binnen no-time gaat mijn telefoon over en heb ik Bert aan de lijn in Suriname. ‘Ik zag dat je online was, dus ik praat je even bij over de Robbie situatie. Het is geen Lucille Wernertje, oftewel het loopt lekker’. Heel lief, dank je Bert. En ja, Abel Tasman is ook in NZ geweest.

Heel apart. Hier 2 uur ’s middags, bij hem 10 uur ’s avonds en jullie liggen allemaal te knorren.

We besluiten niet naar toeristen trekpleister Tasmanpark te gaan, er komen nog bos en meren zat onderweg. Zo, dat scheelt weer een dag van onze kostbare tijd. Voelt goed!

Stadje Nelson zieter heel uitnodigend uit met een leuk centrum, prachtige parkeergelegenheden enzo. Ook het beste café van Nieuw Zeeland is hier volgens de google ratings. Een 4.7 van de 5. Dat is heel hoog, daar moeten we natuurlijk naar toe.

Maar eerst gaan naar een parkje, met een bergje, en wandelroutes. Nou klein stukje lopen dan. En voor we het weten (45 minuten bergop verder) staat we bovenop die berg naast het bord center of New Zealand. Naar beneden gaat gelukkig makkelijker zoals altijd.

Nu hebben we wel een biertje verdient. De ‘Independent’ 4.7/5.0 is een omgebouwde kerk met een heel leuk terras. Het blijkt echter een Hipster tent te zijn. En dat geweldige bier is allemaal van dat thuisbrouw spul wat niet te haggelen is. Met chocolade en koffie smaak enzo, en heel veel hop zodat het nog wat lijkt. En maar proeven en doen alsof je er verstandvan hebt. Yuk.
We zijn dus na 5 minuten weer vertrokken. Om met de woorden van mijn vfriend Simon uit New York te spreken, ‘D** Hipster Sc*m’.

Ik wordt redelijk depressief van die lege stad in de miezer (en ik was al chagrijnig), er komt vanavond nog wel een man met een gitaar classic rock spelen ergens, maar dat is pas over 3 uur en daar wil ik niet op wachten. Dus we kopen een take away wok, en willen dat buiten de stad op zo’n mooie picknick plek gaan opnassen. We blijken in het enige gebied van Kiwiland te zijn waar autosloperij gebied ‘De Liede’ jaloers op kan zijn. Na 20 minuten rijden zijn we de zooi uit en eten we ons maal op in de auto op de parkeerplaats van een school. gelukkig is het nog warm/heet. Dank je wokkok.

De TomTom Bridge (Top apparaat) vindt voor ons een prachtige plek boven op een berg tussen de ongerepte wouden met prachtig uitzicht rondom. Nu nog een mooi meer en dan hebben we Abel’s park inderdaad terecht overgeslagen.

2 Replies to “Dag 17 – Wokaway”

  1. Lies

    Ik hoop voor je dat je oorpijn gauw over is. Gisteren gezellig met Joke naar Miranda wezen luisteren. Het was heel mooi! Genieten jullie nog maar lekker! En….rustig aan. Wij genieten van jullie verhalen.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.