Dag 18 – Zandvlieg – #1 Dag

Mount Hope – Buller Gorge – Jack’s Gasthof

Het is mooi helder weer hier boven op Mount Hope. ‘We gaan hier picknicken’ beveelt Tonny. ‘Maar daar zitten al mensen’, sputter ik tegen. ‘Die schuiven wel een stukje op’. Aan de picknicktafel zitten twee oudere dames dingen te doen met doosjes en potjes, maar ze schuiven wel op. Ik pak nog wat uit de bus en als ik terug kom zit Tonny heel ergens anders. ‘Wat nou?’ vraag ik ongeduldig. ‘Die zijn iemands as aan het uitstrooien of zo, dus nu gaan we hier zitten’, verklaart ze. Ik pak mijn koffie en op het moment dat het begint te stuiven breng ik een toost: ‘Dag Angela, daar ga je’ (zie imdb). ‘Niet zo hard, ze kunnen je horen’ wordt er in mijn oor gefluisterd.
Buikje vol, dus nu gaan we naar de het echte lookout point 200 meter verder, daar is het lekker rustig want niemand kan hier bordjes lezen blijkbaar. In ieder geval zien de foto’s er precies hetzelfde uit, mischien hebben de mensen die op de picknick plaats blijven meer gelijk dan ik dacht.

We rijden langs plaatsje Murchison, en komen bij de langste swingbridge van heel NZ. De brug is zo’n 160 meter lang en geeft toegang tot een shiereiland in de rivier. Welke rivier dat nu precies is zijn we nog niet helemaal uit (Buller?) maar in ieder geval is hier een oude goudvindplaats. Er zijn weer diverse wandelroutes, en ook dit keer nemen we de korste. Meer kan altijd nog.

Al eerste komen we bij een ‘faultline’, hier is bij een aardbeving in 1927 de grond 4,5 meter omhooggekomen. En bij een overstroming in 1986 is hier het water ernstig hoog gekomen. Let wel, we zitten hier midden tussen de bergen, dat moet een aardig spektakel geweest zijn.

Even verderop zit een gozert met een goudpannetje goud te zoeken en warempel hij heeft nog beet ook verteld hij ons vol trots, met zijn onbestemde accent. Rijk zal hij echter niet worden en wij ook niet want we worden weggepest door de zandvliegen. Dat is onze erste kennismaking met die lieve beestjes.

We lopen weer door en nemen maar een heel klein stukje van de hele lange route alleen maar om een oude mijnschacht te zien. Snel weer terug naar de korte route, geen verre Ariki waterval vandaag.

We zijn bijna rond en ze vragen ons of we misschien (tegen bijbetaling) met de Zipline in plaats van de brug willen. Ik weet op de kaart nog een oud goudmijndelvershuisje te vinden even verderop. Want we zijn best nog wel avontuurlijk, maar ja, ook ouwe dingen kijken hè, misschien volgende keer.

We rijden door naar Westport aan de kust om oordruppels te kopen want de oorontsteking is niet gaan liggen en ook de geconcentreerde citroensap voornood helpt niet genoeg. Ik krijg mijn vaste medicijn niet mee, want dat gaat op recept natuurlijk. Ze hebben gelukkig wel een alternatief.

Tonny gaat nog naar de ‘Public Toilet’ hier, en dat was wel het hoogtepunt van de beschikbare activiteiten van het dorp. Oh ik vergeet de supermarkt.

We rijden door naar ‘Cape Foulwind’, al was het maar om de naam. We ontdekken daar een nieuw soort beest: ‘Ringtoonvogels’. Beetje R2D2 gemengd met een vleugje ‘Wolfgang Amadeus’ (remember Samuel van Dag 3?)’.

Nog even zeehonden in het wild kijken. ‘Moet dat nou, ze zijn er toch niet om deze tijd’, sputter ik tegen. ‘Wel meneel’, wijst de Taiwanees, ‘Daal op lotsen’. Krijg nou wat, wel twee!

Nu nog een slaapplek zoeken. In plaats daarvan komen we een roedel herten tegen achter een hek. ‘Die zijn voor de opeet’, concludeer ik wijs.

Wordt vervolgd…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.